Waarom herstel na kanker je zwaarste tijd is - Laat je Coachen na KankerLaat je Coachen na Kanker
Samen zijn we Sterker!
22 januari 2016
7 tips om je energiehuishouding te boosten
18 februari 2016
Toon alles

Waarom herstel na kanker je zwaarste tijd is

Toen ik klaar was met mijn behandelingen tegen kanker (Lymfeklierkanker) dacht ik dat ik de ergste periode achter de rug had. Voor mijn gevoel kon ik eindelijk aan mijn herstel beginnen. Ik had hier al naar uitgekeken sinds mijn vijfde chemokuur. Deze herstel periode bleek echter ook de zwaarste tijd te zijn.

Overleven

Wanneer je hier vanuit een psychologisch oogpunt naar kijkt is dit niet zo raar. Nadat je de eerste schok van het nieuws dat je kanker hebt te boven bent gekomen, ga je de behandelingen in. Je overlevingsmechanisme wordt ingeschakeld. Alles in jou wil dat je beter wordt. Je zet alles op alles om deze vreselijke ziekte te overleven.

Je omgeving is in shock bij het horen van het nieuws dat je kanker hebt. Dagelijks krijg je lieve berichtjes en kaartjes en vragen mensen hoe het met je gaat. Voor hun is de diagnose kanker bijna altijd gekoppeld aan de dood. Je hoort regelmatig dat je er ‘toch nog goed uitziet’ en dat ze bewondering voor je hebben dat je zo sterk bent.

Voor jou voelt het als vanzelfsprekend. Wat moet je dan? Je koppie laten hangen? Nee! Jij gaat ervoor.

Je omgeving leeft door

Dan komt het moment dat de laatste behandeling achter de rug is. Wat een opluchting! Nu kun je eindelijk beginnen met je herstel. Hoelang gaat dat duren? Je denkt dat je na 6 maanden al een heel eind moet zijn. De arts heeft gezegd dat de vermoeidheidsklachten meestal nog wel tot een jaar na de behandeling aanhouden, maar tegen die tijd ben je er toch wel weer helemaal bovenop?

Je start vol goede moed met sporten. Het is vermoeiend, maar ach, dat moet wel overgaan toch? Je haar begint langzaam weer te groeien en het is niet meer te zien dat je doodziek bent geweest. De mensen om je heen gaan verder met hun eigen leven.

Dat je zo ziek bent geweest lijkt voor je omgeving steeds meer op de achtergrond te raken. Er wordt nog wel regelmatig aan je gevraagd hoe het met je gaat, maar dat is meer terloops wanneer je iemand spreekt.

Bij mij vroeg een van mijn beste vriendinnen op de dag van mijn laatste chemo wanneer we samen zouden gaan paardrijden. Ik kon nog niet eens de 2 trappen op naar zolder zonder boven even te moeten zitten om bij te komen. En hoe betrokken anderen ook zijn, zij voelen niet wat jij voelt. Zij weten niet dat jouw strijd nog lang niet gestreden is.

Dat het normaal is maakt het niet gemakkelijker

Nu pas begint het proces in je hoofd. Langzaam begin je te beseffen dat je leven nooit meer zo zal worden zoals voordat je kanker kreeg. De angst die je voelt op het moment dat je ergens pijn voelt. Zal het terug zijn? De vermoeidheid, zal dat blijven?

Van je arts krijg je te horen dat het normaal is wat je doormaakt. Voor jou is dat niet normaal. Je was niet iemand die voor elk wissewasje naar de dokter ging. Nu kun je niet goed meer aanvoelen wat je lichaam je verteld. Het vertrouwen is compleet weg.

Hulp vragen

Jarenlang voordat ik ziek werd was ik coach. Ik had veel mensen, vooral vrouwen, gezien die een traumatische gebeurtenis niet goed verwerkt hadden. Ze hadden mechanismes ontwikkeld om daarmee om te gaan, maar uiteindelijk brak dat op. En dan kwamen ze bij mij.

Vandaar dat ik al kort na de diagnose lymfeklierkanker het besluit nam om ‘sterker dan ooit’ uit deze strijd zou komen. Dat ik hard met mezelf aan de slag zou gaan en alles zou verwerken. Ik wilde geen last krijgen van onverwerkte emoties. Maar ik had geen flauw idee hoe moeilijk dat zou blijken te zijn.

Ik heb hulp gevraagd. Gesprekken met een psycholoog gehad. Talloze coachgesprekken gehad met verschillende coaches. Trainingen en cursussen gevolgd. En dat allemaal omdat ik het gevoel had dat ik niet de juiste vragen voorgeschoteld kreeg. Dat er bij mij van binnen nog niet gebeurde waar ik op hoopte. Waar ik in het verleden met andere thema’s opeens een Aha moment had, voelde ik dat nu niet. Hierdoor bleef ik zoeken en werken.

Van Kanker naar Kracht

Al dit heeft uiteindelijk geleid naar het ontwikkelen van mijn eigen 7 stappen van “Kanker naar Kracht” programma.

Met dit programma heb ik mezelf geholpen om weer vol vertrouwen en met energie midden in het leven te gaan staan. Mijn missie is nu om zoveel mogelijk vrouwen na de diagnose kanker zich ook sterker dan ooit te laten voelen.

Nadat ik al die sessies met coaches en andere professionals gevolgd had, alle opgedane kennis vanuit cursussen en trainingen geanalyseerd had en daarnaast ook nog het internet had afgestruind, pas toen kon ik samenvatten van wat wel gewerkt had en wat niet. Wat wel had geholpen en wat niet. Wat me wel had ondersteund en wat niet. Mijn conclusie was dat ik me sterker dan ooit voelde!

Sterker dan Ooit

Ik kan nu volledig voor mezelf kiezen en zeggen wat ik nodig heb. Ik heb het vertrouwen in mijn lichaam teruggekregen dat het vertelt wanneer ik nog wel even door kan gaan en wanneer ik echt rust moet nemen. Ik doe mijn werk met veel plezier, ben er voor mijn gezin en heb een sociaal leven. Ik kan echt zeggen dat ik een vol leven heb. Vol in de zin dat ik gelukkig ben met het leven dat ik heb.

En dat alles gun ik jou ook!

Daarom heb ik een gratis 3-delige online training heb gemaakt. Deze kun je geheel vrijblijvend downloaden.

 

Ontvang mijn Gratis 3-delige ‘Van Kanker naar Kracht’ training.

In deze training:

  • Leer ik je te focussen op de beste versie van jezelf
  • Leer ik je contact te maken met jezelf om je angsten te overwinnen
  • En leer ik je wat jij kunt doen om ook sterker dan ooit te worden

Download direct!

21 Comments

  1. Angelique schreef:

    Ik denk er precies zo over …..nu 4 jaar geleden borstkanker ….hormoontherapie nog 2 jaar chemo 8 28 bestralingen en eierstokken verwijdert…

    Toen ik met mijn herstel begon dacht ik dit doe ik wel ff…maar het was zwaar nog heb ik niet mijn oude lichaam terug ..maar ik geniet van het leven..en rust wanneer nodig….

    • Anouk schreef:

      Lieve Angelique, dank je wel voor je reactie. Genieten van het leven is het belangrijkste! Ik draag graag mijn steentje bij dat het voor anderen niet zo zwaar hoeft te zijn als jij en ik het ervaren hebben. Groetjes,
      Anouk

  2. Karin Moolebeek schreef:

    Ooo zo herkenbaar. ..zelf borstkanker gehad en idd op een gegeven moment is het nou …he alles z’n beetje achter de rug …dus …over !! En niet meer achter om kijken …maar men snapt niet dat je lijf geruïneerd is ….en dat dat heel lang de tijd nodig heeft …en dat maakt mij nog wel eens verdrietig

    • Anouk schreef:

      Lieve Karin, dank je wel voor je reactie. Het is heel begrijpelijk wanneer je niet meer achterom wilt kijken. Emoties die we proberen weg te stoppen komen op een gegeven moment altijd weer omhoog. Vaak wanneer we het niet verwachten. Het is vaak lastig om dat aan je omgeving uit te leggen.
      Groetjes, Anouk

  3. Chanel schreef:

    Wat een herkenbare tekst. Het is nu iets meer als een jaar geleden dat ik mijn laatste chemo heb gehad. Ik vond vooral t psychiese gedeelte erg moeilijk. Die zwarte donkere wolk die boven mijn hing. Achteraf had dat te maken met mijn hormonen die helemaal van slag waren door de chemo. Nog steeds ben ik niet 100% …elke dag word ik ermee geconfronteerd. Maar we gaan door en ik hoop dat stukje te vinden dat ik mij sterker dan ooit voel….ik ga t dowloaden ik ben erg benieuwd. Alvast erg bedankt….

    • Anouk schreef:

      Lieve Chanel, ja je lichaam krijgt een hoop te verduren. Alles wordt overhoop gehaald. En dit heeft direct een weerslag op je geest. Alles staat in verbinding met elkaar. Ik hoor graag wat je aan de training gehad hebt.
      Groetjes, Anouk

  4. Sharon schreef:

    Wauw, alsof ik het zelf had kunnen schrijven. Wat heb ik me onbegrepen gevoeld. Ik had ook lymfeklierkanker (hodgkin) en was tegelijkertijd zwanger. Ik ga jou cursus dowloaden. Dank je wel!

  5. Yolanda schreef:

    Jeetje wat een herkenbaar verhaal. In 2013 is er bij mij borstkanker ontdekt. Ben geopereerd, bestraald, chemo gehad en eierstokken verwijderd. Als alles voorbij is blijkt dat het oppakken van je leven moeilijk is. Gelukkig is dat door gesprekken met een psycholoog en mindfullness wel weer gelukt. Ik ben sterker dan voor die tijd en kan weer genieten van mijn gezin.

  6. Maureen schreef:

    Wat een ontzettend mooi geschreven en vooral herkenbaar verhaal. Ik ben zelf morgen (hopelijk ) klaar na 4 chemokuren te hebben gehad. Bij mij is non hodgkin geconstateerd en dit heeft mijn wereld volledig op zijn kop gezet.
    Nu werk ik op een zeer drukke social media afdeling en ga dagelijks om met veel positieve en creatieve collega’s. Heb 16 weken 18 uur per week gewerkt puur omdat ik het thuisblijven mentaal helemaal niet trek. NOG nooit heb ik zoveel moeite met mezelf gehad als op dit moment. Psychische hulp heeft mij uit een dal getrokken wat ik zo kostbaar wist te verstoppen voor mijn dochter en mijn man.

    Met veeeeeel moed kijk ik uit na revalidatie! Mij is al direct verteld dat dit zwaar ( heel zwaar) wordt. Ik ga ervoor al moet dit een jaar duren, en met jouw tips/ trics , do’s and don’ts ga ik dit gewoon redden.
    Liefs Maureen

    • Anouk schreef:

      Lieve Maureen, ik hoop van harte dat je morgen inderdaad klaar bent met de chemo’s! Natuurlijk ga je je revalidatie redden, ook al zal het vooral mentaal niet gemakkelijk zijn. Je tijd nemen, niet te hard willen (en volgens mij willen we dat allemaal) en vooral blijven genieten van de dingen die je nu kunt. Warme groet, Anouk

  7. Miranda schreef:

    Dag Anouk, tranen lopen over mijn wangen als ik jouw verhaal lees. Wat een herkenning…ik heb dezelfde gedachten…ik ben er vast wel weer begin 2018 (nu bijna 5 maanden na operatie, chemo en bestraling baarmoederhalskanker). Ik ben zo sterk, zo positief en zo sportief…Ik begon mijn sporten weer op te pakken…..maar het gaat zo traag… Gisteren en vandaag een dip door de confrontatie met mijn lijf….ik ken het soms niet meer…vertrouwen is terug en hop…daar gaat het weer. En bovenal…..ik wil geen kankerpatiënt zijn…..maar ik ben het wel. Dus toch maar op internet gaan lezen over ‘leven na kanker’ en zo bij jouw verhaal gekomen. Herstel is echt hard werken maar vooral ook rust en tijd nemen en dat lukt me heel langzaamaan steeds beter. Je doel bereik je wat mij betreft zeker met je site. Het helpt mij nu op dit moment en ik ga je cursus downloaden. Bedankt!!

    • Anouk schreef:

      Lieve Miranda, dank je wel voor je reactie. Het is altijd fijn wanneer ik kan helpen. Ja, in de periode waarin je nu zit is het gewoon zwaar. Weet dat je dit niet alleen hebt en dat je het niet alleen hoeft te doen. Ik hoor graag wat je van de gratis training vond en wat je eraan gehad hebt. Liefs, Anouk

  8. Mariska schreef:

    Wat een herkenbaar verhaal!! Voor mij is het nu een half jaar geleden dat de behandelingen chemo/bestraling achter de rug zijn. Vijf weken na mijn bevalling constateerde ze baarmoederhals kanker….en ik inderdaad maar denken dat ik een paar weken later weer volledig kon werken ….

    • Anouk schreef:

      Lieve Mariska, ja het is wat… helaas zien sommige werkgevers ook niet dat het wat langer nodig heeft. Ik hoop dat jouw werkgever wel goed met je meedenkt en doet! Liefs, Anouk

  9. Ina schreef:

    Afgelopen maandag m’n laatste chemo gehad. Totaal 15 kuren in 23 weken tijd. Vorig jaar eind juli 2017 knobbeltje in mijn borst gevoeld. Volgende dag diagnose borstkanker.. 47 jaar.. Eind augustus geopereerd en op 2 oktober 2017 begonnen met de chemokuren. Ik ben er nog niet, dat weet ik. 5 april Intake en ct scan ivm radiotherapie. Dan hoor ik hoe vaak ik bestraald moet worden ( oksel en borst). Daarna 5 (?!) jaar hormoontherapie.. Ik zie het maar stap voor stap, fase voor fase.. Heb al heel wat achter de rug, maar ik onderschat zeker niet wat nog komen gaat. Ik ben ook een sterk en positief persoon. Ben soms ‘huiverig’ voor wat ‘bijwerkingen’ met m’n echte ‘ik’ gaan doen. Op dit moment kan ik niet wachten totdat mijn k, wenkbrauwen en wimpers weer terugkomen. Voor de ‘buitenwereld’ zal het dan gauw weer ‘gewoon’ zijn… Ben benieuwd wat het komende jaar nog met me gaat doen. Gelukkig veel lieve, goede mensen om me heen!

  10. Nancy schreef:

    Zo een herkenbaar verhaal! Eind juni mijn diagnose gekregen…triple negatieve borsttumor. Agressiever kan niet. Zeer zwaar chemoschema gekregen. Naar toilet gaan was toen zeer vermoeiend, 2 treden naar boven.
    Nu nog volop in bestraling. We tellen af, nog 5.
    Eind april start ik met de oncorevalidatie.
    Het vertrouwen in mijn lichaam is momenteel volledig weg.
    Ik hoop dat ik ooit mijn werk gewoon weer kan oppikken. Dat ik de kracht vind om terug te kunnen werken….als verpleegkundige op de radiotherapie….met als taak het bestralen van kankerpatiënten.

  11. yasho schreef:

    Tweede reactie…baarmoederhals kanker 27 bestralingen elke dag behalve weekeinde…6 chemokuren en 2 brachia inwaartse bestraling..
    Tijdens dit alles kwam paniekstoornis terug met veel onrust en angst. Heb medicatie gekregen hiervoor wat helaas moet omdat anders de onrust en de enorme veranderingen mentaal en fysiek onrust en slapeloosheid gaf waardoor de behandelingen haast niet te doen waren……ook nu de kanker overwonnen is is de onrust er niet beter op….en slik ik.oxasepam en om te slapen temasepam….en daardoor kan ik redelijk funktioneren…dwz…ik kan beter accepteren dat ik niet ben die ik eerder was en daar niet.mee vecht…maar accepteer en doe wat.ik wel kan….wandelen…gezond eten….kleine doelen…en tevreden.zijn hiermee.

  12. adriana schreef:

    Zo herkenbaar ben afgelopen jaar ook behandeld voor leukemie heb 2 chemokuren gehad en 2 bestralingen gehad wat een uur duurder was ook veel moe naar die tijd en ziek van de eiwitten die ik 3 dagen via infuus kreeg mijn haar is gelukkig weer terug maar ze zijn gelukkig tevreden in het ziekenhuis moet nu om de 5 weken voor controle

  13. sanny schreef:

    hallo Nancy.
    al lezend hier kom ik jouw verhaal tegen .
    in 2014 werd bij mij ook triple negatief gezwel geconstateerd. 6 cm
    een zware tijd gehad.
    ook veel goede dingen meegemaakt
    ik wens je veel sterkte .
    als je het op prijs stelt contact is altijd mogelijk.
    gr.sanny

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *